ميدونم زياد قشنگ نيست

اين چند خط رو لاي جزوه هاي دوره دانشجوييم توي يزد پيدا کردم نمي دونم در چه حسي اينا رو نوشتم.

 صدايي تلخ مي خواند مرا

که برخيز

برخيز و به ياد آور که هستي

صدايي سرد از جنس نگاه

تلنگر مي زند

بر سکوت لحظه هايم

لحظه هايم در نگاهي خسته از پاييز بي باران

در صدايي مملو از باران بي رعد

مي شکافند

من و تنهاييم از باور شبهاي يلدا عاجزيم

شبي آکنده از غصه

شبي سرشار از لحظه

شبي لبريز از ناباوري ها

شبي که جز صداي بوف کور

نمي آيد صداي ديگري

شبي که هق هق چرخ کبود

مي شکافد سينة صد پارة خود را

و باراني عظيم

بر زمين آغاز مي گردد

شبي که چشمهاي منتظر بر در

دگر نوري نخواهد ديد

شبي که از پسش رگبار و طوفانها

بر عابر پير گذرها

امان نخواهد داد

و من

تنها

فقط با فانوس خاموشي در دست

بر سر راهش

منتظرم خواهم نشست

تا بيايد

و در آغوش گيرم

تمام لحظه هايش را

 

يادته ...

يادته هواي برفي                           دست تو، تو دست من بود

تو خيابونا مي رفتيم                        حرفامون مثل غزل بود

روي شونه هاي گرمت                    برفو من پرونده بودم

سر من رو شونة تو                         سيل اشکو رونده بودم

فکر تلخ بي تو موندن                     دل خستمو مي ترسوند

توي گرماي وجودت                       تن من رو هي مي لرزوند

غصه ها تو قلب من بود                  با زبون هيچي نگفتم

چشم تو به چشم من بود                 حرفو با چشام مي گفتم

تو نگو دروغه حرفام                       اينو من خودم مي دونم

واسه سرماي زمستون                    ناسروده شعر مي خونم

دست من خالي ز دستات                چشم من نديده چشمات

قدمام تنهايي رفتن                        توي جادة خرافات

من و تو غريبه هستيم                    عشق من فقط سرابه

حتي اين وجود من هم                   واسه تو يه جور عذابه

يکسال گذشت

 

امشب که بياد يک سال از رفتنت ميگذره و من هنوز هم باور نکردم.

انگار هميشه با مني. و روزي به تو مي رسم ...

 

روزي متفاوت براي من

 

امروز براي من يه روز متفاوته

چند روزيه که بغض راه گلوم رو گرفته و اشک مثل بارون بهاري از چشمام سرازيره. 

آخه هر سال روز مادر که مي شد با شور و ذوق مي رفتم بازار و براي مامان و مادر بزرگم کادو مي گرفتم.

اما امسال بايد با شاخه هاي گل برم سر خاک مادر بزرگم که همه ي وجودم از او بود.

مادر بزرگ خوبم روزت مبارک که برايم مادر بودي

جايت خالي که هيچ وقت از دلم بيرون نمي ري

يادت باقي که هميشه در قلبم و ذهنم هستي

دوستت دارم تا ابد و قلبم به خاطر مهربانيهاي تو مي تپد.

 

همه جا آسمان همين رنگ است

 

بر سر آسمان دل ابريست كه نه مي بارد و نه ميگذرد

دلم از دست زندگي تنگ است، همه جا آسمان همين رنگ است

همه جا آسمان دلهاشان هاله اي غبار غم دارد

زندگي ها به هر زمان و مكان چيزي از حد خاص كم دارد

راه پرسنگ و رهگذر لنگ است

همه جا آسمان همين رنگ است

از قديم گفته اند و مي گويند:

هيچ رنگي بالاتر از سياهي نيست

هست ؟.....؟

هست!هست.

وليکن نميتوانش ديد

اين فوق سياه نيرنگ است

همه جا آسمان همين رنگ است

 

یادگاری از یک دوست که نشناختمش

 

غره مشو كه مركب مردان مرد را در ریگزار باديه پي ها بريده اند

نوميد هم مباش كه رندان جرعه نوش ناگه به يك ترانه به مقصد رسيده اند

نکته ای بیاموزیم از سقراط

 

سقراط را همواره مشغول قدم زدن در بازار اصلي شهر مي ديدند.

يك روز ، يكي از شاگردانش پرسيد : استاد ، از شما آموختيم كه يك حكيم ، زندگي ساده دارد. شما حتي يك جفت كفش از خود نداريد.

سقراط پاسخ داد : درست است.

شاگرد ادامه داد : با اين حال ، هر روز شما را در بازار شهر، و در حال تحسين كالاها مي بينيم. آيا اجازه مي دهيد پولي جمع كنيم تا بتوانيد چيزي بخريد؟

سقراط پاسخ داد: هر چه را كه مي خواهم دارم. اما عاشق اين هستم كه به بازار بروم تا ببينم آيا بدون انبوه اين چيزها، همچنان خشنود خواهم ماند ؟

 

سخنان کوتاه

 

گودال آب کوچکی باشی یا دریای بیکران... فرقی نمی کند، زلال که باشی، آسمان در توست و خداوند عشق را آفرید تا شکرگزار باشیم.

*****

از میان کسانی که برای دعا به تپه ها می روند فقط کسانی که با خود چتری دارند به کار خود ایمان دارند...

*****

من حتی اگر در پوست گردو اسیر و محدود باشم باز می توانم خود را پادشاه فضای بیکران بدانم. «شکسپیر»

 

خدايا! به من صبر بده

 

به کعبه گفتم تو از خاکي منم خاک

چرا بايد به دور تو بگردم

ندا آمد تو با پا آمدي بايد بگردي

برو با دل بيا تا من بگردم

 عشقم، روحم، قلبم، زندگيم، همه کسم، همه ي وجودم زائر خانه ي خدا بود و چند روزه که من رو تنها گذاشته و رفته پيش خدا. کسي که کولم مي کرد تا پاهام روي خاک نباشه، الان چند روزه که رفته زير همون خاک. باورم نميشه که ديگه نمي بينمش. ديگه کسي نيست که ديوانه وار عاشقش باشم. کسي که عشق ورزيدن و دوست داشتن رو از او ياد گرفتم ديگه نيست. يه فرشته بود از آسمون خدا روي زمين خود خدا. چقدر سخته که آدم عزيزترين کسش رو از دست بده. تا لحظه ي آخر خدا، حسين، مهدي، کربلا و کعبه روي لباش جاري بود. نميدونم چطور بايد تحمل کنم رفتنش رو. مامانم ميگه تو به جاي او برو زيارت خانه ي خدا ولي چطور برم. اون پاک بود و بي گناه ولي من غرق در  گناه.

خدايا! مواظبش باش. خيلي غريب بود. غريب زندگي کرد و غريب مرد. توي اين خاک هم غريبه. به دست تو مي سپارمش.

خدايا! به من صبر بده.

 

سخت است ...

سخت است که عاشق باشي و نتواني بگويي

دردناک است که کسي را دوست داشته باشي و نتواني ابراز کني

اينکه لحظه ها را گريه کني و او تو را نبيند

اينکه نداني آيا ثانيه اي از ذهن او گذشته اي يا نه؟

سخت است که دلت براي کسي بتپد

دستانت يخ ببندد با شنيدن نامش

ولي افسوس که نداني احساس او را

سخت است شبها به ياد او بخوابي تا شايد رويش را در خواب ببيني

سخت است که روزها را به اميد ديدنش شروع کني

سخت است که فکر کني شايد روزي بفهمي او دلش با ديگري بوده

کاش آدمها حرف دلشان در چشمانشان هويدا مي شد...

-----------------------------------------------------

(چند سطر بالا از زبان يکي از دوستانم بود که در ادامة درد دلهاش نوشتم. ولي بعضي از دوستان برداشت ديگري از آن کردند.)

 

کوتاه و لی زیبا از دکتر علي شريعتي

در نهان به آناني دل ميبنديم که دوستمان ندارند و در آشکار از آناني که دوستمان دارند غافليم شايد اين است دليل تنهايي ما...

سرابم برف مي بارد

 

 

دگر خالي ز احساسم

خروسم کبک مي خواند

غمين ديوانه ام آري

سرودم سبک مي خواند

زمينم مانده است بي جان

اميدم بذر مي کارد

چو رود تشنه مي مانم

سرابم برف مي بارد

وجودم مرده است اما

غرورم اسب مي راند

چموش و سرکش و تنها

خيالم سبز مي ماند

 

...

 

 

امروز امتحان سختی دارم.

 

 

دلگیرم از این روزها

 

اين روزها آدمها عوض شده اند. آدمها چه بد شده اند. اين روزها چه راحت شده دزيدن عروسکي کوکي از دست دخترکي خرد، چه آسان مي شکند شيشة دلي مجروح به تلنگر نگاهي بي احساس و چه آسان پيرمردي در گوشة خيابان مي ميرد بي آنکه کسي برايش قطره اي اشک بريزد.

اين روزها خنده ها خنده نيست و گريه ها نيز ديگر رنگ گريه ندارند. يکي از فرط خوشحالي مي گريد و آن يکي بر غصه هايش مي خندد. ديگر کسي سبزي بهار را نخواهد فهميد، اما بارش باران پاييزي به دردها و دلتنگيها رنگ تازه اي خواهد بخشيد.

 اعتماد جايز نيست. فرياد بايد کرد از اين همه رفيق نامحرم که حريم دلت را به بهاي ناچيزي خواهند فروخت...

اشکها را دستي نخواهد پاک کرد و هيچ دردي را مرهمي نخواهد بود. خاک را خاک نيز نخواهد پاک کرد از لوث اين همه ابليس که باکرگي دختر زمان را خواهند دريد.

دلگيرم از اين روزها ...

 

دستهايمان خالي ست

 

چشمهايمان ابري ست

در نهايت احساس

چشمهايمان بي ريا، بي نياز، باراني ست

 

دستهايمان خالي ست

خالي از نوازش دستي

در هواي سرد بهمن ماه

 

آن نگاه دزدانه

آن نوازش بي اجر

آن همه ناز و آن همه آواز

در سکوت لحظه ها جاري ست

 

فارغ از همه هياهوها

قلبمان پر از مهر است

پر ز رازهاي ناگفته

پر ز اندوه و پر ز شادمانيهاست

 

زندگي نيايش گلهاست

زندگي قنوت برگها در ميان باد و بورانهاست

زندگي يک بغل گل ياس است

زندگي لحظه لحظه بودنهاست

لحظه ها مملو از حضور آدمهاست

 

آي آدمها که مي دانيد

شب دراز است و آسمان ابري

آي آدمها که مي بينيد

کودکي زير برف سنگين شهر

در کنار پياده رو مرده

مي شود شما آيا

لحظه اي آدمي برفي

در سکوت شب باشيد؟

تا که شايد از سرما

لحظه اي سخت تر بياساييد؟

 

زندگي بس زياد باراني ست

آسمان بس زياد باراني ست

چشمها نيز بسيار باراني ست

دستها اما

خالي از هر چه مثل باران است.

 

آسمان با ماست

 

سطرهاي زير رو سال 75 يا 76 نوشتم، خودم يادم رفته بود، خواهرم حفظش کرده بود، ازش گرفتم و اينجا درج کردم. هر چند چنگي به دل نمي زنه ولي خب يادي از روزهاي گذشته ست.

 

اگر دنياي ما دنياي بي خويشي ست

اگر دنياي ما زندان بي مهري ست

                                    وليکن آسمان با ماست

اگر ما را در اين دنيا کسي نيست

اگر ما را کسي فريادرس نيست

                                    وليکن آسمان با ماست

اگر چشمان ما بي اشک ماندند

اگر چشمي براي ما نمي گريد

                                    وليکن آسمان با ماست

يکي را مي شناسم من در اين دنيا

که هر لحظه براي ما

بر اين نامردميها که به ما رفته

براي زخمهاي چشمهامان اشک مي بارد

من و تو گرچه تنهاييم

گرچه دنيا بهر ما جايي ندارد

وليکن آسمان با ماست

 

 

دوشنبه 11/9/87 روز بارانی...

 

الآن آسمون بارونیه. جای همه خالی.

وای اگه بدونید که چه کیفی داره.

یه بارون پاییزیه توپ. صدای شرشرش بد جوری وسوسه کننده شده. ضرب آهنگ تندش آدم رو می بره تا بینهایت.  

کاش وقت داشتم و میرفتم زیر بارون قدم میزدم. ولی حیف که سر کار هستم و نمیتونم برم.  

امیدوارم تا چند روز ادامه داشته باشه.

 

نميدونم کجاي اين دنيا هستم

 

هدف زندگي فقط بودن نيست، بلکه به بودن است.     " سقراط"

 

همه عمر صبر کردم ...

 

 همه عمر صبر کردم که رسد زتو نشاني

          دل و دين و عقل دادم که رسم به تو زماني

                             همه آرزويم قلبم که بگيرم از تو جامي

                                    تو ولي زدي شکستي دل و جام ناگهاني

...

دل من گرفته زين همه ديوار

زين همه شبهاي بي فانوس

دلم تنگ است زين همه بيداد

 

براي شاپرک دلتنگ و غمگينم

براي قاصدگ دلتنگ دلتنگم

براي تو دلم بي تاب بي تاب است

 

نمي فهمي نگاهم را

نميداني که دل در دام تو دارم

 

برايم دان نمي ريزي،

مبادا بر سر راه تو بنشينم

 

تو تنهايي، منم تنها

تو بي مهتاب، من بي تو

تو نوري، من چراغ راه خود گم کرده ام اين بار

تو از من دور،

من هر دم به سوی تو دوان آيم

سرابي تو، شايد آب

ولي من بي تو مي ميرم

به تو محتاج محتاجم

مي روم تا به پايان برسم

چند قدم مانده به پايان سفر

سفري تا ته دفتر سياه عمرم

گامهايم ز سفر واماندند

 

آنطرفتر، آنجا

پشت يک پنجره از جنس غبار

شايد هم از جنس حباب

مي نشينم که تماشا کنم از دور تو را

 

و تو آرام آرام

بر لب حوضچه اي مملو از ميخک و ياس

دست بر آب روان مي کوبي

 

مانده ام که برايت بسرايم شعري

شعري از جنس بلور

واژه هايش همه نور

بند بند غزلم همه از عمق وجود

تار و پودش همه عشق است و سرور

 

من برايت غزلي خواهم ساخت

مطلعش همه از جنس نياز

که تو را مي خواند

 

من تورا خواهم ديد آنسوي شيشة باران خورده

پشت آن پنجرة رو به حياط

که مدام

رو به ديوار دل من باز است

 

قاصدي مي آيد

که بگويد با من، سخن رفتن و تنها ماندن

قاصدک مي آيد

که نباشم تنها

ليک من مي دانم

قاصدک قاصد تنهايي هاست

 

و من آرام آرام

مي روم تا به پايان برسم

و چه سخت است تنها متولد شدن!

 

وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم،

      وقتي که ديگر رفت من به انتظارآمدنش نشستم،

         وقتي که ديگر نمي توانست مرا دوست داشته باشد من او را دوست داشتم،

               وقتي که او تمام کرد من شروع کردم ،

                      وقتي او تمام شد من آغاز شدم

                             و چه سخت است تنها متولد شدن!

                                مثل تنها زندگي کردن است.

                                         مثل تنها مردن است.

دلم گرفته

 

دلم از دست آدمهای اين شهر گرفته, هر چند نمی شود بر آنها نام آدم گذاشت که از هر حيوانی نيز پست تر عمل می کنند. کاش ميشد بال و پری داشتم برای پرواز و می رفتم به دور دستها. آنقدر مي رفتم که ديگر بالهايم مجال پريدن پيدا نمی کردند. کاش ميشد آشيان امنی پيدا می کردم. ولی افسوس پرنده بودن سخت است و بالهای خيالم را نيز تاب پريدن نيست. خسته ام از آدمهای اين روزها که همچون کرکسان به دنبال لاشه ای هستند. کی پايان عمرشان خواهد رسيد نمی دانم.

ثانيه ها با عجله به دنبال هم می دوند و من با خيالهای پريشان خودم دست و پنجه نرم می کنم. ثانيه, دقيقه, ساعت, روز, هفته, ماه, سال, ... عمر من رو به پايان است و من خسته تر از اولين ثانية آمدنم. می روم ولی نميدانم به کجا و چرا. خستگی هايم را کسی از من خواهد گرفت که نهايت آرامش من در اوست. دريای من است و خلوتگه من. و قطرة بارانی که بر من می چکد. ولي افسوس او که آرام من است نگاهم را نخواهد فهميد.

گم شده در زندگی

کاش آنقدر بزرگ بودم که دنيا را در دستانم له مي کردم، کاش آنقدر کوچک بودم که در دستان تو له ميشدم، کاش آنقدر زنده بودم تا به تو مي رسيدم، کاش اصلا به دنيا نمي آمدم تا در مسير بودنت قرار نگيرم.

زندگي مثل يک دايره است که هرچه به دور و بر خودت نگاه مي کني نمي داني کجاي آن ايستاده اي. تا چشم کار مي کند ازدحام آدمهاست و انبوه افکاري که مثل کرم تمام وجودم را مي لولد. تنهايي مثل جزام تا مغز استخوانم را از بين خواهد برد. در مسير رودخانه اي نشسته ام که نمي دانم از کجا مي آيد و به کجا مي رود. خودم را گم کرده ام. گم شده ام در لابلاي خودم. فريادم را در گلو زنداني کرده ام. جز من هيچ کس نيست ولي انگار نيستم. انگار از روي نقشة جغرافياي زندگي حذف شده ام. چه کسي وجودم را باور دارد و چه کس متوجه نبودنم خواهد شد... نمي دانم ... زمزمه هايي را مي شنوم که حضورم را به تمسخر مي گيرند. از جاي جاي لحظه عبور مي کنم ولي ردپاي ثانيه را نمي بينم.

اینم یکی از حرفای دلم بود ... بی سر و ته

امروز قدم زدم با قطره هاي باران

بر سنگفرش خيس خيابان

شمردم دانه هاي سنگ را

گم شدم در هياهوي شن ريزه هاي شسته در باران

حک شدم بر سينة سنگ

بر تن کوچه ها خواندم

باز باران

با ترانه

مثل روزهاي خوب کودکيهايم

صدايت مثل هر باره گم شد در ميان موجها

و تنها از تو يادگاري مانده بر داغ دلم

دلم از سنگ سخت خارا بود

نگاهت خنجري افکند بر قلب سنگينم

سنگ خارا موم شد از آتش ناز نگاهت

ولي افسوس تو نگاهت را به يکباره گرفتي

و من مثل شاه بازي شطرنج

مات نگاه مستت گشتم

و تو با کيش دلم شدي فرمانرواي مطلق قلبم

دلم تنگ است

دلم تنگ است

دلم تنگ است برای اين همه فريادِ در گلو مرده

دلم تنگ است برای روزهای بارانی

نگاهم مثل روز مه گرفته

بغضم در گلو چون رعد

دلم تنگ است

دلم تنگ است برای ديدن ماه

برای رقص پروانه در آتش

به دور شمع رويت

دلم تنگ است برای روزهای رفته بر باد

برای روزهای نامده

برای لحظه های با تو بودن

دلم تنگ است

بايد رفت از اينجا

دلم تنگ است برای شهرزاد قصه گو

برای هزار و يک شب با تو بودن

چه ميشد من تو را در عمق چشمم می نشاندم

و تو در نگاهم غوطه می خوردی

چه ميشد ماهی اندام تو

ميان تُنگ چشمانم پناهش بود

چه ميشد سايه های ترس را در سر نمی پنداشتم

و هر دم شاد از لبخندهايت

شاد از بوسه هايت

به راه خويش می رفتم

لب من بوسه کم دارد

چشمهايم اشک کم دارد

دلم تنگ نگاه توست

دلم سرشار عطر توست                

تو با من بر سر جنگی

و من از شرم نگاهت سخت می سوزم

تو از من دور

ولی من فقط از تو خواهم گفت با دستان باد

شايد صدايم را بشنوی از دهان باد

که هنوز هم دلم تنگ نگاهِ توست

سفر مکن

هر چه کني بکن ولي از بر من سفر مکن

يا که چو ميروي مرا، وقت سفر خبر نکن

روز جدايي ات مرا يک نگه تو ميکشد

وقت وداع کردنت، بر رخ من نظر مکن

ديده به در نهاده ام تا شنوم صداي تو

حلقه به در بزن مرا عاشق در به در نکن

من که ز پا نشسته ام، مرغک پر شکسته ام

زود بيا که خسته ام، زين همه خسته تر مکن

گرچه به دور زندگي، تن به قضا نهاده ام

آتشم اينقدر مزن، رنجه ام اينقدر مکن

هر چه که ناله ميکنم، گوش به من نميکني

يا که مرا ز دل ببر، يا ز برم سفر مکن

من ... تو

 

امروز چون ديروزِ من/ سرد و تهي/ تلخ و خموش/ فردا چون امروز من/ خالي، پر از تنها شدن/ در امتداد لحظه ها/ ديوارها و سنگها/ در امتداد خاطره/ بيم و اميد/ خوف و رجاء/

تنها شدم/ بي خود شدم/ رسواي بي سامان شدم/ شب بود و در ژرفاي آن/ خورشيد بر روي لبش/ مُهر خموشي زده بود/ ساعت مرا فرياد زد/ بيدار شد خواب دلم/ با لحظه ها تنها شدم/ در ثانيه رسوا شدم/ آهنگ عاشق شدنم/ صداي رعد و صاعقه/ صداي خش خشهاي برگ/ برگ از درخت خسته ميشه/ پاييز فقط بهانه است/ تو خسته از من مي شوي/ من خسته از تکرار ها/ تو خسته از صداي من/ من خسته از نگاهها/ من عاشق نگاه تو/ تو عاشق بي من شدن/ من لبريز از تو ميشوم/ تو خالي از من مي شوي/ من با تو دريا مي شوم/ تو خسته از دريا شدن/ من با تو فرهادم ولي/ شيرينِ خسرو تو شدي/ من با نگاهت زنده ام/ با جام لعل لب تو/ زهر وفا نوشيده ام/

دگردیسی

آينه هم مرا نشناخت
گويي تو بودي
که چشم در چشمم دوخته بودي
اما عجب
شگفتا که من
از خشم و نفرت
نخروشيدم
چشم هايم را
اما شناختم
شايد هم من بودم
که از پس هزار سال
از گندابه هاي دگرديسي
بيرون خزيده بودم.
در جواني
زيبايي مرا نفريفت
که در آستانه پيري
جواني ام وسوسه کند
اين تو بودي
که آغوش گرم را
مي خريدي با پشيزي
يا نيرنگي
و بر بسترت خدو مي افکندي
و بر عشق قهقهه مي زدي.
از عشق مي سوختم
وقتي بارو ها شکست
و تو با سيلاب گندابه هاي دگرديسي
دژهايم را بلعيدي
آنوقت کم کم نفرت را فراموش کردم
و بعدها عشق را نيز.
پدر را گم کردم و
مادر را نشناختم
تا اين دم که
آينه هم مرا نشناخت
و تو همة گوشه ها را
پر کردي
با نگاهي مظنون
در جستجوي عشق
تا داغ بر آن نهي
من اما مي پويم
با پاهايي لنگان
بر سنگهاي قير گون
و چسبناک
و مي جويم چشمه اي
از عشق
يا برکه اي از شبنم
تا باز يابم
آن من فراموش گشته را.

 

 

میشه...

میشه خیلی وقتا آروم کنار برکه ای نشست /و به ماهیهای کف برکه خیره شد /یا مثل یه گربه چنگ انداخت به ماهیها./ میشه خیلی وقتا به یه درخت تکیه داد /و آروم چشمها رو روی هم گذاشت. /میشه کنار ساحل قدم زد /و میشه گاهی وقتا تن به دریا زد. /میشه خیلی سبک توی خیال مثل پرنده تو آسمون پرواز کرد./ میشه خیلی وقتها خندید به هر چی که هست /میشه ... /اگه گریه امان بده.